26 November 2001
Hallo allemaal,
Hier weer eens een berichtje uit Hong Kong. Terwijl jullie de eerste nachtvorst al gehad hebben (gniffel, gniffel), is het hier nog redelijk weer. Het wordt hier zo'n 21 graden vandaag, maar met continu de zon er op, voelt het veel warmer aan. Peter loopt dus nog altijd in zijn korte broek rond in het weekend en ik in een truitje zonder mouwen. Eigenlijk is het weer de laatste maanden perfect, zo'n beetje zoals de zomers in Nederland. Niet meer zo warm en vochtig als dat het in augustus was.
In mijn eerste nieuwsbrief zei ik dat ik in de volgende nieuwsbrief meer zou gaan vertellen over alle rainstorm warnings en typhoon-warnings, maar eerlijk gezegd heb ik sinds die flinke regenbuien in de eerste maand nauwelijks nog water gezien, behalve dan in het zwembad. De kinderen hebben geen enkele dag meer vrij gekregen vanwege de regen. Hoe alles toch nog zo groen blijft, ik snap er niks van. Er wordt wel flink gesproeid, maar niet op het heuveltje achter ons huis en ook dat ziet er groen uit. Blijkbaar houden die heuvels heel veel water vast en natuurlijk groeien er planten op die niet elke week een buitje hoeven te hebben.
Halloween
Het is alweer een flinke tijd geleden, 31 oktober, maar toen werd hier Halloween gevierd. Dat is ook zo'n voordeel van Hong Kong: de kinderen maken allerlei feesten mee. Allerlei Chinese festivals, Halloween, Sinterklaas, de Kerstman: er gaat er geen eentje onze deur voorbij. De kinderen hadden allerlei knutselwerkjes gemaakt zoals enge dingen (vleermuizen) en papieren pompoenen en bakjes waar ze snoepjes in konden krijgen. Op de dag zelf mochten ze verkleed naar school: Jolijn als prinses en Meike als verpleegster. De hele dag hadden ze feest op school, we hadden ze party food (ik kan er wel feestvoedsel van maken, maar dat klinkt niet) meegegeven en deden spelletjes. En 's avonds gingen we met hen langs de deuren. Mijn ouders waren bij ons op vakantie en zijn met ons meegelopen. Bij heel veel deuren zat iemand en dan stapten Jolijn en Meike er op af terwijl ze vroegen: "Trick or treat ?". Er kunnen dan twee dingen gebeuren. Ze krijgen een traktatie of ze worden bang gemaakt door bijvoorbeeld een hand die beweegt of een "pop" die ineens een bewegend mens blijkt te zijn en boe roept. In Amerika kan dit ooit heel eng zijn, maar in Discovery Bay is de leeftijdsgroep onder de tien jaar zwaar oververtegenwoordigd. In 95 % van de gevallen kregen ze dus een snoepje en daar waar het tricky was, werden ze nooit echt bang gemaakt.
Heel veel mensen hadden er bijzonder veel werk van gemaakt. Mensen verkleed als heksen, lopende skeletten, veel pompoenen, kaarsverlichting, versierde huizen. Het was erg leuk en Jolijn en Meike haalden wel een plastic zak met snoepjes op. Daarna gingen we naar het dorpsplein waar een diskjockey zat, we dansten met de kinderen en dronken een Pint, Engelse maat voor behoorlijk wat bier. Dus geen pintje, want dat is echt te weinig. Daar wordt een mens niet vrolijk van. Het was erg druk en gezellig en met een temperatuur van nog altijd 25 graden omstreeks 21.00 uur heerlijk om buiten te zijn.
Discovery Bay
Ons dorp, want dat is het, is in eerste instantie opgezet als vakantieoord. Dat was bijna 25 jaar geleden. Maar door de economische recessie in de tachtiger jaren, waren er weinig mensen die zich een tweede huis in Discovery Bay wilden of konden veroorloven. Daarom is de projectontwikkelaar overgestapt op verkoop voor permanente bewoning. Het heeft nog steeds wel iets weg van CenterParcs. Er is een centraal plein (heet ook de Plaza) met allerlei winkels en restaurants en er is een buitenzwembad. Daar we in de subtropen wonen, zeg ik dus niks te veel als ik dit ons "subtropisch zwemparadijs" noem. Discovery Bay is helemaal ingericht op gezinnen met jonge kinderen. Het is groen met veel ruimte en speeltuintjes voor kinderen om in te spelen. Je kunt de natuur in als je door de heuvels gaat wandelen, veel mensen doen dat ook. Het ligt pal aan zee, waar ze een strand "gemaakt" hebben van zo'n 400 meter lang en 50 meter breed.
Inwoners mogen geen auto's hebben. Op de straten hier rijden bussen en golfkarretjes. Overdag krijgen sommige auto's en vrachtwagens wel vergunning om DB (Discovery Bay) in te rijden. Tenslotte is het lastig sjouwen als je zonder auto moet verhuizen. En IKEA, de Hongkongse "Harensche Smid" en de supermarkt kunnen gewoon hun spullen afleveren. Na vijf uur 's middags keert de rust weer terug en rijden alleen de golfkarretjes en bussen rond. Er mogen maar 500 golfkarretjes zijn in DB, met als gevolg dat de huur ervan op zo'n 1300,-- gulden per maand uitkomt. Dat is duur, de bus stopt hier voor het huis en je kunt altijd nog bellen voor een hire car (taxi dus), een golfkarretje hebben wij dus niet.
Omdat de huizen dicht op elkaar staan met kleine tuinen en het merendeel van de mensen in appartementen woont, is er weinig ruimte nodig om 20.000 mensen te huisvesten. DB is compact opgezet en met de benenwagen kun je dus in korte tijd een groot gedeelte van DB bereiken.
Er is een bushalte voor onze flat. De bus rijdt 24 uur per dag, alhoewel de frequentie 's nachts wat lager wordt. Overdag komt de bus elke 20 minuten en in de spits zelfs om de 10 (ochtend) of 5 minuten (avond). Daar tussendoor loopt er elk kwartier tussen 12.00 en 20.30 nog een shoppersbus, met meer open ruimte en minder stoelen, speciaal voor kinderwagens en boodschappen. Mensen die op Hong Kong Island wonen, kijken altijd wat meewarig naar degenen die "daar in dat dorp wonen". Het is hier uiteraard lang niet zo dynamisch als in Hong Kong stad, maar voor kinderen zijn de ruimte, de veiligheid en de schonere lucht perfect. Dan zijn we maar sullen. Een half uurtje met de ferry (boot), met airco, goede stoelen en een goed boek of de krant en we staan midden in het bruisende leven van Hong Kong. Die ferry gaat trouwens met dezelfde frequentie als de bussen, dus ook daar hoef je nooit lang op te wachten.
Disneyland Hong Kong wordt een paar kilometer verderop aangelegd. Hiervoor wordt land gewonnen uit de zee. Vandaar dat er op dit moment vrij veel Nederlanders in Discovery Bay wonen die bij de Nederlandse baggeraar werken die van zee land mag maken.
Verjaardagen Jolijn en Meike
De eerste verjaardagen van Peter, Meike en Jolijn in Hong Kong hebben we ook al achter de rug. Op 13 oktober was Meike jarig. Omdat ze de kinderen uit haar klas nog maar nauwelijks bij naam kende, hebben we geen kinderfeestje gegeven. Haar klasgenootjes wonen ook niet in DB, die komt ze verder dus ook nooit tegen. Wel zijn we naar haar lievelingsrestaurant geweest (restaurant bij het zwembad) waar ze haar lievelingseten wilde eten (frietjes). Het is toch wel een leuk dagje geworden. Ben met haar op school geweest, waar ze een soort van kinderfeestje had in de klas. Ik had cakejes gebakken en er zo'n parapluutje op gezet en had prikkertjes met fruit gemaakt. De juffrouw zorgde voor popcorn en wat te drinken. Meike was echt jarig en zat maar te glunderen.
Op 13 november was het de beurt aan Jolijn. Weer hadden we de kamer vol met slingers gehangen. Voor school had ik appeltaart gebakken. Normaal eten ze hier cheesecake, letterlijk kaastaart. Jolijn en ik ook trouwens, vinden dat helemaal niet lekker "en ik ga niet iets trakteren wat ik zelf niet lust". Gelijk heeft ze. Mijn appeltaart lustten zij niet, "dat hoef ik niet, dat vind ik niet lekker", zonder te proeven. Was dus geen succes. Gelukkig lustten ze wel de fruitprikkertjes. Voor Jolijn hadden we wel een kinderfeestje gegeven met alle meisjes uit de klas. Was erg leuk en gezellig. Vooral het spelletje met snoepjes uit een bak met water halen met je mond, was een succes. De week erna zei Jolijn: "de kinderen willen allemaal met mij spelen, ze vinden me zo leuk en zeggen dat ik de birthday girl ben." Jaja ! Wat zo'n feestje al niet teweeg brengt.
Sinterklaas
Gisteren is Sinterklaas ook aangekomen in Discovery Bay. Hij is snel even overgevlogen uit Nederland en kwam aan per boot met twee Pieten. Meer Pieten had hij niet bij zich, want zoveel Nederlandse kinderen zijn er niet in DB. Dat kunnen twee Pieten wel alleen af. Daarna gingen Sint en de Pieten naar een huis van een Nederlandse familie waar op hun terras een kleine 40 Nederlandse kinderen bij Sint mochten komen, echte pepernoten kregen en later ook een cadeautje. De volwassenen hadden een gezellige middag met elkaar, iedereen had zelf wat hapjes en drankjes meegenomen en er waren zelfs bitterballen ! Heerlijk, ben er stiekem nog een paar bij gaan halen. Het was erg gezellig. Heb meteen geregeld dat Jolijn en Meike vanmiddag na schooltijd naar de Nederlandse school gaan hier in het dorp.
Nederlandse school
Dit is van 15.30 - 17.00 uur op maandag. Vanwege hun leeftijd en omdat wordt aangeraden eerst een jaar Engels te leren lezen en schrijven voordat je er ook nog Nederlands bijgeeft, komen ze allebei in de kleuterklas. Het accent zal vooral komen liggen op het spelen met andere Nederlandse kinderen, Nederlandse taalbegrippen mondeling in stand houden (bijvoorbeeld voor / achter, uitdrukkingen en een stukje cultuur. Ze knutselen dus zwarte Pietjes en leren allerlei Nederlandse kinderliedjes. Jolijn en Meike vinden het vooruitzicht om met de andere Nederlandse kinderen te spelen erg leuk. Bij hen op school zijn ze de enige Nederlanders.
Virginia, onze hulp
Vorige week is onze hulp uit de Fillipijnen gearriveerd, Virginia. Dat is nog eens luxe. Ze woont bij ons in en neemt alle huishoudelijke klusjes over. De koffie wordt gezet en zelfs ingeschonken. De eerste dag smeerde ze zelfs mijn boterhammetje, maar dat vond ik toch wat te gek worden. Voordat wij wakker worden is zij al begonnen en dat gaat door tot de afwas van het door haar klaar gemaakte avondmaal, zes dagen per week. Natuurlijk neemt zij gedurende dag wel haar rustpauzes. Het lijkt heel koloniaal, en is dat misschien zelfs wel. Feit blijft dat de vrouwen uit de Fillipijnen graag in Hong Kong werken (alleen in HK al 230.000 buitenlandse helpers of amah's). In hun eigen land hebben ze niets. Virginia heeft met haar werk in HK al bijna een eigen huisje bij elkaar gewerkt. We vinden zelf dat we er allebei beter van worden: ik met haar hulp en dat zij Meike van school op kan vangen zodat ik tijd krijg om iets van Hong Kong te zien, zij vanwege het voor de Fillipijnse begrippen riante salaris.
Hong Kong kent een minimumsalaris voor huishoudelijke medewerkers. De meeste salarissen liggen op of net boven het minimumsalaris. Er gaan bij de regering nu stemmen op om dit minimumsalaris flink te laten dalen vanwege de economische crisis. De Fillipijnse pesos is 12 % in waarde gedaald ten opzichte van de Hongkong dollar, dus zouden de amah's er niet op achteruit gaan als het minimumsalaris met 12 % wordt gekort. Ik vind het maar een belachelijke redenatie.
Virginia is van mijn leeftijd, ook uit 1968, acht jaar getrouwd (waarvan zij het grootste gedeelte in HK en haar man in de Fillipijnen) en met een zoontje van ruim een jaar. Ze heeft al bij diverse Europese families gewerkt. Man en kind zijn in de Fillipijnen achtergebleven. Dat is heel normaal. Haar man heeft daar ook een baan en haar moeder let op haar zoontje. Ze heeft er even aan gedacht om voor haar zoontje een eigen amah te zoeken in de Fillipijnen. Ze heeft me verteld wat ze daarvoor zou moeten betalen, een fractie van het bedrag wat ze hier zelf verdient.
Virginia heeft een eigen telefoonlijn op haar kamer. Als je het belabonnement betaald hebt, kun je verder gratis bellen binnen Hong Kong. Allebei haar zusjes werken ook in Hong Kong en hebben eigen telefoonlijnen. 's Avonds is er dus druk belverkeer met de zusjes en haar vriendinnen. Peter heeft afgelopen weekend een TV-aansluiting gemaakt van onze slaapkamer naar haar slaapkamer.
En dit was het dan weer even. Hopelijk vond je het leuk om zo iets van ons te horen.
Groetjes aan jullie allemaal van Peter, Jolijn, Meike en Judith
